پنالتی نبود (1 بازی در 2 پرده)

می‌خواهی با من تسویه‌حساب کنی؟ تو اسطوره‌ای فراموش‌شده نیستی که در روح یک داور بازگشته باشی؛ مردی زخم‌خورده‌ای که خیال می‌کنی آدم خوبی هستی. خیال می‌کنی می‌توانی تحت‌تاثیر احساسات قرار نگیری. می‌خواهی بی‌طرف باشی. همچین چیزی در فوتبال وجود ندارد....» فوئنتس قرار بود بهترین بازیکن تاریخ فوتبال مکزیک شود، اما په‌په با یک تکل بی‌مورد در تمرینات پایش را خردوخمیر کرد و فوتبال برای یک ملت ملت به پایان رسید! حالا بیش از دو دهه بعد، تقدیر یک بار دیگر آن‌ها را در مقابل هم قرار داده است. خوان بیورو در پنالتی‌نبود نه داستانی صرفا درباره فوتبال، که تاملی درباره سرنوشت، بخشش و توهم عدالت پدیدآورده است. فوتبال فقط زمین بازی نیست؛ حافظه‌ای جمعی است که شکست، رفاقت، فساد و عدالت را بارها و بارها مرور می‌کند. آن‌چه اهمیت دارد، ابهام اخلاقی داستان است: هردو شخصیت در چرخه‌ای از احساس گناه، وسواس و داوری گرفتار شده‌اند. یکی بدنی است بی‌کنترل و دیگری چشمانی است بی‌حرکت. باهم، آن‌ها نماد رفاقتی فروپاشیده و ملتی هستند که شکست‌هایش را بارها بازپخش می‌کند و اصرار دارد که:« پنالتی نبود!»